22 වන පරිච්ඡේදය: වින්නඹු මාතාවන්ගේ සිට පුරුෂ ප්‍රසව හා නාරිවේද විශේෂඥයන් දක්වා: ප්‍රසව සත්කාරයේ පරිණාමය සහ පුරුෂාත්ම හීනනයේ සැඟවුණු මූලයන්
දරු ප්‍රසූතිය යනු කාලාන්තරයක් තිස්සේ මානව වර්ගයා සතු වඩාත් ගැඹුරු සහ පූජනීය අත්දැකීමක් ලෙස සැලකෙන අතර, විවිධ සංස්කෘතීන් සහ යුගයන් පුරා එය ගෞරවයට පාත්‍ර වී ඇත. ප්‍රාග් ඓතිහාසික යුගයේ සිට නූතන ශිෂ්ටාචාරය දක්වාම, ලොවට ජීවය දායාද කිරීමේ ක්‍රියාවලිය ආධ්‍යාත්මික මෙන්ම ප්‍රායෝගික වැදගත්කමකින් යුක්ත විය. ප්‍රාග් ඓතිහාසික අවධියේදී, මෙය මුළුමනින්ම ස්ත්‍රී පාර්ශවයට පමණක් සීමා වූ ක්ෂේත්‍රයක් වූ අතර, ප්‍රසූති ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ පරම්පරාගත දැනුම සතු වින්නඹු මාතාවන් (Midwives) එහි ප්‍රධානත්වය දැරූහ. මෙම වින්නඹු මාතාවන් හුදෙක් වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් පමණක් නොව, තම ප්‍රජාවන් තුළ ගෞරවයට පාත්‍ර වූ නායිකාවන් සහ සුව කරන්නියන් (Healers) ද වූහ. දරු ප්‍රසූතිය සමඟ කාන්තාවන්ට තිබූ මෙම සමීප සබඳතාවය ජීවය ලබා දීමේ කාර්යයෙහි ඔවුන් සතු කේන්ද්‍රීය භූමිකාව සංකේතවත් කළ අතර, එමගින් ස්ත්‍රී බලය පිළිබඳ සංකල්පය සමාජය තුළ ගැඹුරින් මුල් බැස තිබුණි.
කෙසේ වෙතත්, ඉතිහාසය ගලා යාමත් සමඟ මෙම සමතුලිතතාවය දැඩි ලෙස වෙනස් විය. කාන්තාවන් විසින් මෙහෙයවන ලද ප්‍රසව සත්කාරය, පිරිමින් විසින් පාලනය කරනු ලබන ප්‍රසව හා නාරිවේද (Gynecology) ක්ෂේත්‍රය දක්වා ක්‍රමයෙන් පරිවර්තනය වීම, ප්‍රසව සත්කාර පරිණාමයේ තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කරයි. මෙම වෙනස හුදෙක් වෛද්‍ය ක්‍රමවේදවල වෙනසක් පමණක් නොවේ; එය වඩාත් ගැඹුරු හා පුළුල් සමාජීය පරිවර්තනයක් පිළිබිඹු කරයි. මෙම වෙනසෙහි මූලික පදනම වන්නේ පුරුෂාත්ම හීනනය පිළිබඳ සංකල්පයයි. ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලියෙන් (ප්‍රසූතියෙන්) බැහැර කරන ලද පිරිමින්, තමන් හීනමානයකට පත් වූ එම ක්ෂේත්‍රය තුළ තම බලය සහ අධිකාරිය යළි තහවුරු කර ගැනීමට මග සෙවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මෙය ඉස්මතු විය.
මෙම පරිච්ඡේදය හරහා වින්නඹු මාතාවන්ගේ සිට පුරුෂ නාරිවේද විශේෂඥයන් දක්වා වූ පරිණාමය, පුරුෂාත්ම හීනනය සහ කාන්තා ශරීරය මත පාලනය පැතිරවීමට පීතෘමූලික පද්ධතීන් ගත් පුළුල් උත්සාහය සමඟ බැඳී පවතින ආකාරය ගවේෂණය කරනු ඇත. ඓතිහාසික, සංස්කෘතික සහ වෛද්‍යමය වර්ධනයන් පරීක්ෂා කිරීමෙන්, මෙම සංක්‍රාන්තිය හුදෙක් නූතන වෛද්‍ය විද්‍යාවේ දියුණුවට පමණක් නොව, මුල් බැසගත් ලිංගික ගතිකත්වයන් තහවුරු කිරීමට ද හේතු වූ ආකාරය අපට හෙළි කරගත හැකිය. ප්‍රසව සත්කාරය පළපුරුදු වින්නඹු මාතාවන්ගේ දෑතින් මිදී පිරිමින් විසින් පාලනය කරනු ලබන වෛද්‍ය ආයතන වෙත ගලා යාමත් සමඟ බල තුලනය වෙනස් වූ අතර, එහි උරුමය අදටත් ප්‍රජනක සෞඛ්‍ය කෙරෙහි බලපෑම් කරයි.
මෙම පරිවර්තනය ගැඹුරින් අධ්‍යයනය කිරීමේදී, පිරිමින් තුළ පවතින අනාරක්ෂිත බව මගින් මෙහෙයවනු ලබන, දරු ප්‍රසූතිය පොදු කාන්තා කේන්ද්‍රීය ක්‍රියාවලියක සිට පුරුෂ අධිකාරියට යටත් වූ වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයක් දක්වා ගමන් කිරීමේ සංස්කෘතික හා සමාජීය බලපෑම් අප සාකච්ඡා කරමු. වරක් පූජනීය වූ ස්ත්‍රී ක්ෂේත්‍රය පාලනය කිරීමට සහ යටපත් කිරීමට ඇති වූ ආශාව මගින් පීතෘමූලික ව්‍යුහයන් පරිණාමය වූ ආකාරය පිළිබඳ සාකච්ඡාවට මෙම නිබන්ධනය මගින් මූලික අඩිතාලම සපයයි.
ප්‍රාග් ඓතිහාසික වින්නඹු මාතාවන්: ජීවයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වූ කාන්තාව
ප්‍රාග් ඓතිහාසික සමාජයන්හි, දරු ප්‍රසූතියේදී කාන්තාවන්ගේ භූමිකාව හුදෙක් සත්කාරක භූමිකාවකට පමණක් සීමා නොවීය; ඔවුහු ජීවයේ භාරකරුවෝ වූහ. දරු ප්‍රසූතියට සහාය වූ පළපුරුදු කාන්තාවන් වන වින්නඹු මාතාවන් තම ප්‍රජාවන් තුළ ඉතා වැදගත් හා ගෞරවනීය ස්ථානයක් හිමි කරගෙන සිටියහ. ඔවුන් සතු දැනුම අතිමහත් විය; එය දරු ප්‍රසූතියේ කායික ක්‍රියාවලිය පමණක් නොව, ඖෂධීය පැළෑටි භාවිතය, සුව කිරීමේ වත්පිළිවෙත් සහ ආධ්‍යාත්මික පිළිවෙත් ද ඇතුළත් වූ පුළුල් පරාසයක විහිදුණකි. පරම්පරා ගණනාවක් පුරා පැවත ආ මෙම ප්‍රඥාව, දරු ප්‍රසූතියේදී කාන්තාවන්ට මග පෙන්වීමට සහ සහාය වීමට ඔවුන් සතු වූ හැකියාවේ පදනම විය. ප්‍රසූතිය හුදෙක් ජීව විද්‍යාත්මක සිදුවීමක් ලෙස නොව පූජනීය චාරිත්‍රයක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, වින්නඹු මාතාවන් ජීවිතය සහ මරණය අතරත්, මානව වර්ගයා සහ දිව්‍යමය බලවේග අතරත් අතරමැදියන් ලෙස ක්‍රියා කළහ.
බොහෝ මුල්කාලීන සංස්කෘතීන්වල, වින්නඹු මාතාවකගේ භූමිකාව වෛද්‍ය ආධාරවලින් ඔබ්බට විහිදුණි; ඇය බොහෝ විට උපත සහ නැවත උපත පිළිබඳ අභිරහස් මෙහෙයවිය හැකි ආධ්‍යාත්මික රූපයක් ලෙස සලකනු ලැබීය. උපත දිව්‍යමය මොහොතක් ලෙසත්, මැවීමේ ආශ්චර්යයක් ලෙසත් සලකනු ලැබූ අතර, එහි සාර්ථකත්වය සහතික කිරීමේ වගකීම වින්නඹු මාතාවන් වෙත පැවරිණි. සොබාදහම පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අවබෝධය සහ ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලිය සමඟ ඔවුන්ට තිබූ සම්බන්ධය ඔවුන්ට සුවිශේෂී තත්ත්වයක් ලබා දුන්නේය. ඔවුහු හුදෙක් සුව කරන්නියන් පමණක් නොව, කායික සත්කාරය ආධ්‍යාත්මික හා චිත්තවේගීය මග පෙන්වීම සමඟ ඒකාබද්ධ කළ පුරාණ දැනුමේ ආරක්ෂකයෝ ද වූහ. බොහෝ ප්‍රාග් ඓතිහාසික සමාජයන්හි, වින්නඹු මාතාවන්ට මව සහ දරුවා යන දෙදෙනාම ආරක්ෂා කරන විශේෂ බලයක් ඇතැයි විශ්වාස කෙරුණු බැවින් ඔවුන්ට සංකේතවත් භූමිකාවක් ද හිමි විය.
දරු ප්‍රසූතියේ ක්‍රියාවලියම මුළුමනින්ම කාන්තාවන්ගේ සාමූහික අත්දැකීමක් ලෙස සලකනු ලැබීය. මෙම මුල්කාලීන ප්‍රජාවන් තුළ, පිරිමින් දරු ප්‍රසූති ක්‍රියාවලියෙන් බොහෝ දුරට බැහැර කරනු ලැබූහ. එයට හේතුව වූයේ එම අත්දැකීමේ පවතින අතිශය පෞද්ගලික ස්වභාවය සහ එය කාන්තා ශරීරයේ අභිරහසක් ලෙස සැලකීමයි—එය පිරිමින්ට තේරුම් ගත නොහැකි ස්වභාවයක් ලෙස එකල පිළිගැනුණි. ප්‍රාග් ඓතිහාසික සමාජවල දරු ප්‍රසූතිය බොහෝ විට සිදු කරනු ලැබුවේ හුදෙකලා ස්ථානවල වන අතර, ඒ සඳහා සහභාගී වූයේ කාන්තාවන් පමණි. මෙම ප්‍රසූති චාරිත්‍ර මගින් ප්‍රබල ස්ත්‍රී සහෝදරත්වයක් අවධාරණය කළ අතර, මිනිස් ජීවිතයේ වඩාත්ම ගැඹුරු සිදුවීමකදී කාන්තාවන් එකිනෙකාට සහයෝගය දැක්වීමට එක්රැස් වූහ.
පිරිමින් මෙම ක්‍රියාවලියෙන් බැහැර කර තිබීම වර්තමානයේ අප හඳුනා ගන්නා පුරුෂාත්ම හීනනයේ මූලික අංගයක් ඉස්මතු කරයි. ජීවය ලබා දීමට සහ පෝෂණය කිරීමට ඇති ස්වාභාවික, ජීව විද්‍යාත්මක හැකියාව කාන්තාවන් ජීවිතයේ කේන්ද්‍රස්ථානය බවට පත් කළ අතර, ප්‍රජනනයෙහි පිරිමියාගේ භූමිකාව ද්විතීයික දෙයක් ලෙස සලකනු ලැබීය. වින්නඹු මාතාවන් මෙම කේන්ද්‍රීය හා ගෞරවනීය භූමිකාව හෙබවීමත් සමඟ, ජීවය ලබා දීමේ බලය පිළිබඳ අවබෝධය තුළ ලිංගිකමය වෙන්වීමක් තහවුරු විය. සාරවත් බව සහ උපත සමඟ කාන්තාවන්ට තිබූ සම්බන්ධය ඔවුන්ට පිරිමින්ට ළඟා විය නොහැකි අධිකාරියක් ලබා දුන් අතර, එමගින් ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදය තවදුරටත් ගැඹුරු විය.
දරු ප්‍රසූතිය සඳහා වෙන් වූ මෙම සුවිශේෂී ස්ත්‍රී ක්ෂේත්‍රය, ප්‍රාග් ඓතිහාසික සමාජවල ස්ත්‍රී බලයේ පදනම ලෙස ක්‍රියා කළේය. උපත හුදෙක් ජීව විද්‍යාත්මක සිදුවීමකට වඩා වැඩි යමක් විය; එය ප්‍රජාවගේ පැවැත්ම සහ අඛණ්ඩතාව සඳහා කාන්තාවන්ගේ අත්‍යවශ්‍ය භූමිකාව පිළිබඳ සාක්ෂියක් විය. ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන්හි කාන්තාවන් සතු මෙම පූජනීය භූමිකාව වින්නඹු මාතාවන් කෙරෙහි ගෞරවයක් හා භක්තියක් ඇති කළා පමණක් නොව, උපත සහ සුව කිරීම සම්බන්ධ ආධ්‍යාත්මික මෙන්ම ප්‍රායෝගික කරුණුවලදී ද ඔවුන්ව නායකත්වයට පත් කළේය. එබැවින්, ප්‍රාග් ඓතිහාසික ජීවිතය තුළ වින්නඹු මාතාවන්ගේ කේන්ද්‍රීයභාවය හුදෙක් වෛද්‍යමය අවශ්‍යතාවයක් පමණක් නොව, කාන්තාවන්ගේ සුවිශේෂී ජීවය ලබා දීමේ හැකියාවන් කෙරෙහි වූ ගැඹුරු ගෞරවයේ පිළිබිඹුවක් විය—පසුකාලීනව පීතෘමූලික පද්ධතීන් විසින් ප්‍රජනනය කෙරෙහි යළි පාලනය තහවුරු කිරීමට උත්සාහ කිරීමත් සමඟ මෙම ගෞරවය ක්‍රමයෙන් හීන වී ගියේය.
පුරුෂාත්ම හීනනය: ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන්ගෙන් බැහැර කරනු ලැබීම
පුරුෂාත්ම හීනනය පිළිබඳ සංකල්පය ඉස්මතු වන්නේ ජීවය ලබා දීමේ අතිශය අත්‍යවශ්‍ය ක්‍රියාවලිය වන දරු ප්‍රසූතියෙන් පිරිමින් බැහැර කරනු ලැබීමට එරෙහිව ඇති වූ ගැඹුරු මනෝවිද්‍යාත්මක සහ සමාජීය ප්‍රතිචාරයක් වශයෙනි. ලොවට ජීවය දායාද කිරීමේ කාර්යයේදී කාන්තාවන් කේන්ද්‍රීය වන විට, ඒ සඳහා සෘජුව දායක වීමට ජීව විද්‍යාත්මකව නොහැකි වූ පිරිමින්ට ඉතිරි වූයේ එහි පර්යන්තයේ (පිටතින්) සිටීමට පමණි. මෙම බැහැර කිරීම ලිංගික පරතරය තුළ සැලකිය යුතු චිත්තවේගීය හා සමාජීය හිඩැසක් නිර්මාණය කළ අතර, පුරුෂාත්ම හීනනයේ බීජ රෝපණය කළේය. මනෝවිද්‍යාත්මක හා සමාජීය සංසිද්ධියක් ලෙස අර්ථ දැක්වෙන පුරුෂාත්ම හීනනය මගින් පිළිබිඹු වන්නේ, දරු ප්‍රසූතියට, ජීවය පෝෂණය කිරීමට සහ මැවීමේ භාජනයක් ලෙස සැලකීමට කාන්තාවන්ට ඇති හැකියාව හමුවේ, ඉතිහාසය පුරා පිරිමින් තුළ පැවති අසම්පූර්ණකම සහ බල රහිත බව පිළිබඳ හැඟීමයි.
දරු ප්‍රසූතියේ පවතින ජීව විද්‍යාත්මක යථාර්ථය මෙම ගතිකත්වය තේරුම් ගැනීමට මූලික වේ. ප්‍රාග් ඓතිහාසික සහ මුල්කාලීන මානව සමාජවල, ප්‍රජනනයෙහි පිරිමියාගේ භූමිකාව බොහෝ දුරට සිංචනය කිරීමට (Impregnation) පමණක් සීමා වූ අතර, ගර්භණීභාවය, දරු ප්‍රසූතිය සහ අලුත උපන් බිළිඳා පෝෂණය කිරීමේ වගකීම කාන්තාව සතු විය. ජීවය ලබා දීමේ හැකියාවන්හි පවතින මෙම අසමතුලිතතාවය කායික පමණක් නොව සංකේතවත් ලිංගික බෙදීමක් ද නිර්මාණය කළේය. ජීවය නිර්මාණය කිරීමට කාන්තාවට ඇති හැකියාව අතිමහත් බලයක සහ බලපෑමක මූලාශ්‍රයක් වූ අතර, එය ආධ්‍යාත්මිකත්වය සහ සමාජ භූමිකාවන් සමඟ තදින් බැඳී පැවතුණි. උපත පිළිබඳ අධීක්ෂකයන් ලෙස වින්නඹු මාතාවන් ගෞරවයට පාත්‍ර වූ චරිත බවට පත්වීම, කාන්තාවන් ජීවය ලබා දෙන්නන් ලෙස සැලකෙන මතය තවදුරටත් තහවුරු කළේය.
මිනිස් පැවැත්මේ හරයෙන් මෙලෙස බැහැර කරනු ලැබීම පිරිමින් තුළ ප්‍රබල අසම්පූර්ණකම පිළිබඳ හැඟීමක් ඇති කළ අතර, එය පුරුෂාත්ම හීනනයේ පදනම විය. උපතේ ආශ්චර්යය තුළ සෘජු භූමිකාවක් නොමැති වීම නිසා, ජීවිතයේ අඛණ්ඩතාව පවත්වා ගැනීම සඳහා තමන් සතු වැදගත්කමේ අඩුව පිරවීමට (Compensate) පිරිමින් විවිධ මාර්ග සෙවූහ. ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන්ට සම්බන්ධ වීමට ඔවුන්ට ඇති නොහැකියාව වෙනත් ක්‍රම මගින් තමන්ව තහවුරු කර ගැනීමේ ආශාවක් ඇති කළේය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස නිර්මාණය වූ සමාජ ව්‍යුහයන් තුළ පිරිමි බලය නිර්වචනය වූයේ "නිර්මාණය" මත නොව "ආධිපත්‍යය" මතය. සමාජය පරිණාමය වන විට, ජීව විද්‍යාත්මක යථාර්ථයන් සහ සමාජ භූමිකාවන් අතර පවතින මෙම පරතරය වර්ධනය වූ අතර, පිරිමින්ට තම හීනමාන හැඟීම් සමඟ පොරබදන්නටත්, එයට ප්‍රතිචාරයක් ලෙස පාලනය සහ ආධිපත්‍යය සඳහා වන උනන්දුව වැඩි කර ගැනීමටත් සිදු විය.
මුල්කාලීන සමාජ ව්‍යුහයන් තුළ, මෙම පුරුෂාත්ම හීනනය බල ගතිකත්වයන් හැඩගැස්වීමට පටන් ගත්තේය. දරු ප්‍රසූතිය පිළිබඳ කාන්තා කේන්ද්‍රීය චාරිත්‍රවලින් සහ දැනුමෙන් බැහැර වූ පිරිමින්, තමන්ට අඩුපාඩුවක් දැනෙන ක්ෂේත්‍රවල තම අධිකාරිය තහවුරු කිරීමට මග සෙවූහ. කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, මෙය පීතෘමූලික පද්ධතීන් වර්ධනය වීමට හේතු වූ අතර, එහිදී පිරිමින් ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන්ගෙන් තමන් බැහැර වී සිටීමට වන්දි ගෙවීමක් ලෙස, කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක භූමිකාවන් ඇතුළු ජීවිතයේ අනෙකුත් අංගයන් කෙරෙහි තම පාලනය තහවුරු කළහ. ලිංගික දෙපාර්ශවය අතර පැවති ස්වභාවික ජීව විද්‍යාත්මක පරතරය, සමාජීය හා සංස්කෘතික බෙදීමක් බවට පරිවර්තනය වූ අතර, පිරිමින්ට ස්වභාවිකව හිමි නොවන දේ කෙරෙහි අධිකාරිය යළි ලබා ගැනීමට ඔවුන් උත්සාහ කළහ.
පුරුෂාත්ම හීනනය පරිණාමය වන විට, සම්ප්‍රදායිකව කාන්තාවන්ගේ බල ප්‍රදේශ වූ ක්ෂේත්‍ර ආක්‍රමණය කිරීමට පිරිමින් තුළ වූ ආශාව හැඩගැස්වීමේදී එය තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. එවැනි එක් ක්ෂේත්‍රයක් වූයේ දරු ප්‍රසූතියයි. පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත වෛද්‍ය විද්‍යාවේ නැගී ඒම සහ අවසානයේ නාරිවේදය බිහිවීම මෙම බැහැර කිරීමේ සෘජු ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දැකිය හැකිය. දරු ප්‍රසූතිය ආයතනගත කිරීම සහ එය වෛද්‍යමය ක්‍රියා පටිපාටියක් බවට පත් කිරීම මගින්, වරක් තමන්ට ළඟා විය නොහැකිව තිබූ ජීවිතයේ වැදගත්ම අංශයක් කෙරෙහි පාලනය යළි ලබා ගැනීමට පිරිමින් උත්සාහ කළහ. මෙම සංක්‍රාන්තිය හුදෙක් වෛද්‍ය දැනුමේ දියුණුවක් පමණක් නොව, හීනමාන හැඟීම් ජය ගැනීම සඳහා වූ ගැඹුරු මනෝවිද්‍යාත්මක අවශ්‍යතාවයක ප්‍රකාශනයකි.
සාරාංශයක් ලෙස, පුරුෂාත්ම හීනනය පීතෘමූලිකත්වය කරා යන සමාජීය ගමන ශක්තිමත් කළේය. ජීවය නිර්මාණය කිරීමේ පූජනීය ක්‍රියාවලිය තුළ තමන් කොන් වී ඇතැයි හැඟුණු පිරිමින්, වෙනත් ක්ෂේත්‍රවල තම ආධිපත්‍යය තහවුරු කරන සමාජ පද්ධතීන් නිර්මාණය කිරීමෙන් එයට ප්‍රතිචාර දැක්වූ අතර, අවසානයේ එම ආධිපත්‍යය දරු ප්‍රසූතිය දක්වාම ව්‍යාප්ත කළහ. ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන්ගෙන් බැහැර කරනු ලැබීම, බලය යනු "මැවීම" නොව "පාලනය" ලෙස නැවත නිර්වචනය කිරීමට උත්සාහ කළ පීතෘමූලික ලෝක දෘෂ්ටියකට පදනම දැමීය. බැහැර කිරීමේ සිට ආධිපත්‍යය දක්වා වූ මෙම ඓතිහාසික ප්‍රගමනය, ලිංගික ගතිකත්වයේ මූලික වෙනසක් පිළිබිඹු කරන අතර, එය සමාජය තුළ පිරිමින්ගේ සහ කාන්තාවන්ගේ භූමිකාවන් කෙරෙහි ස්ථාවර බලපෑමක් ඇති කර තිබේ.
පීතෘමූලික සංක්‍රාන්තිය: ස්ත්‍රී වින්නඹු මාතාවන්ගේ සිට පුරුෂාධිකාරිය දක්වා
මාතෘමූලික හෝ සමබර සමාජවල සිට පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත පීතෘමූලික පද්ධතීන් දක්වා වූ සංක්‍රාන්තිය මානව ඉතිහාසයේ වැදගත්ම වෙනස්කම්වලින් එකක් නියෝජනය කරන අතර, එය ලිංගික භූමිකාවන්, සමාජ ව්‍යුහයන් සහ බල ගතිකත්වයන් කෙරෙහි ගැඹුරු බලපෑමක් ඇති කළේය. මුල්කාලීන මානව ප්‍රජාවන් තුළ, දරු ප්‍රසූතිය වැනි ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන් සමඟ තිබූ සහජ සම්බන්ධතාවය නිසා කාන්තාවන් කේන්ද්‍රීය ස්ථාන හෙබවූ අතර, එවැනි සමාජවල වින්නඹු මාතාවන් ප්‍රධාන චරිත විය. කෙසේ වෙතත්, පීතෘමූලික පද්ධතීන් නැගී ඒමත් සමඟ, පිරිමින් මීට පෙර තමන්ට පාලනයක් නොතිබූ ක්ෂේත්‍රවල අධිකාරිය යළි ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. වරක් පූජනීය වූ සහ ස්ත්‍රී ආධිපත්‍යය පැවති දරු ප්‍රසූතිය මෙම වෙනසේ ප්‍රධාන ඉලක්කයක් බවට පත් විය.
පීතෘමූලිකත්වයේ නැගී ඒම සංවිධානාත්මක ශිෂ්ටාචාරවල වර්ධනය, කෘෂිකාර්මික දියුණුව සහ සමාජ ධූරාවලිය විධිමත් වීම සමඟ සමපාත විය. මෙම වර්ධනයන් සමඟම ඉඩම්, සම්පත් සහ මිනිසුන් කෙරෙහි පාලනය තහවුරු කිරීමේ දැඩි ආශාවක් ඇති විය. පිරිමින් ජීවිතයේ සෑම අංශයක් කෙරෙහිම තම අධිකාරිය පිහිටුවීමට උත්සාහ කළ බැවින්, ප්‍රජනනය ඇතුළු කාන්තාවන්ගේ භූමිකාවන්, විශේෂයෙන්ම දරු ප්‍රසූතිය සහ සාරවත් බව, නියාමනයට යටත් විය. පීතෘමූලිකත්වයේ හරය වූයේ බලය සහ ආධිපත්‍යයයි—මෙම සංකල්ප දෙක ඓතිහාසිකව ස්වභාවිකවම කාන්තාවන් විසින් පාලනය කරන ලද දරු ප්‍රසූති ක්‍රියාවලියෙන් බැහැරව තිබුණි. පීතෘමූලික පද්ධතීන් මුල් බැසගත් විට, සම්ප්‍රදායිකව කාන්තාවන් විසින් මෙහෙයවන ලද ක්ෂේත්‍ර වෙත තම බලපෑම ව්‍යාප්ත කිරීම පිරිමින්ගේ අරමුණ විය.
දරු ප්‍රසූතිය කෙරෙහි පාලනය යළි ලබා ගැනීමට පිරිමින් උත්සාහ කළ ප්‍රධානතම ක්‍රමයක් වූයේ එය "වෛද්‍යකරණය" (Medicalizing) කිරීමයි. විද්‍යාවේ සහ වෛද්‍ය විද්‍යාවේ දියුණුව ජීවිතයේ බොහෝ අංශ වේගයෙන් පරිවර්තනය කරමින් තිබූ පුනරුද සමයේ සහ ප්‍රබුද්ධ සමයේදී (Enlightenment period) මෙම වෙනස දැඩි ලෙස ආරම්භ විය. වරක් කාන්තාවන් අතර පරම්පරාගතව පැවති පූජනීය දැනුමක් ලෙස සැලකූ දේ, පිරිමි වෛද්‍යවරුන්ගේ විධිමත් අධ්‍යයනයට ලක් වූ විෂයයක් බවට පත් විය. දරු ප්‍රසූතිය විද්‍යාත්මක ක්‍රියා පටිපාටියක් බවට පත් කිරීම මගින්, පිරිමින්ට තමන්ගේ මැදිහත් වීම නීත්‍යානුකූල කිරීමටත්, මීට පෙර තමන්ට ළඟා විය නොහැකිව තිබූ ක්ෂේත්‍රයක නව අධිකාරීන් ලෙස පෙනී සිටීමටත් අවස්ථාව ලැබුණි.
දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම මගින් පිරිමින්ට මුළුමනින්ම ස්ත්‍රී ක්ෂේත්‍රයක්ව පැවති දෙය යළි අත්පත් කර ගැනීමට හැකි වූ අතර, එසේ කිරීමේදී ඔවුන් වින්නඹු මාතාවන්ව පසෙකට තල්ලු කළහ. පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත වෛද්‍ය වෘත්තීන්ගේ නැගී ඒම සමඟ, වින්නඹු මාතාවන් යල් පැන ගිය, පුහුණුවක් නොලද සහ අනතුරුදායක පිරිසක් ලෙස හංවඩු ගැසුණි. මෙය විශේෂයෙන්ම බටහිර සමාජවල දක්නට ලැබුණු අතර, එහිදී විධිමත් වෛද්‍ය අධ්‍යාපනය මගින් විශ්වවිද්‍යාල සහ රෝහල්වලින් කාන්තාවන් බැහැර කරනු ලැබීය. එමගින් වින්නඹු මාතාවන්ට පිරිමි වෛද්‍යවරුන්ට ලැබෙන පිළිගැනීමම ලබා ගැනීමට ඇති ඉඩකඩ අහුරා දැමීය. දරු ප්‍රසූතිය අවදානම් සහගත සහ අනාවැකි කිව නොහැකි වෛද්‍යමය සිදුවීමක් ලෙස හුවා දැක්වීම මගින්, පිරිමින් තමන්ව අත්‍යවශ්‍ය විශේෂඥයන් ලෙස හඳුන්වා දුන් අතර, වින්නඹු මාතාවන්ගේ සම්ප්‍රදායික භූමිකාව තවදුරටත් ආන්තික (Marginalize) කළහ.
18 වන සහ 19 වන සියවස් පුරා, පිරිමි වෛද්‍යවරුන් දරු ප්‍රසූති ක්ෂේත්‍රයේ ආධිපත්‍යය පැතිරවීමට පටන් ගැනීමත් සමඟ වින්නඹු මාතාවන් කොන් කිරීම තීව්‍ර විය. වෛද්‍ය විද්‍යාවේ විශේෂිත අංශයක් ලෙස ප්‍රසව විද්‍යාව (Obstetrics) බිහිවීම නිසා, වින්නඹු මාතාවන් සම්ප්‍රදායිකව ඉටු කළ භූමිකාවන් පිරිමින් විසින් පවරා ගන්නා ලදී. පරම්පරාගත ප්‍රසව දැනුමේ භාරකරුවන් වූ කාන්තාවන් වඩ වඩාත් පසෙකට තල්ලු කරන ලද අතර, ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් බහුල දැනුම විධිමත් වෛද්‍ය පුහුණුව හමුවේ ප්‍රතික්ෂේප විය. රෝහල් ආයතනගත වීම සහ නූතන වෛද්‍ය විද්‍යාවේ වර්ධනයත් සමඟ දරු ප්‍රසූතිය පිරිමි මැදිහත් වීමක් අවශ්‍ය දෙයක් බවට පත් වූ අතර, එය ලොව බොහෝ ප්‍රදේශවල වින්නඹු මාතාවන්ගේ භූමිකාව විශාල ලෙස අඩු කිරීමට හේතු විය.
මෙම පීතෘමූලික සංක්‍රාන්තිය තුළ වින්නඹු මාතාවන් වරක් සිටි ගෞරවනීය තත්ත්වයෙන් පිරිහුණි. ඒ වෙනුවට, ඔවුන් නූතන විද්‍යාවේ දියුණුව සමඟ ඉදිරියට යාමට නොහැකි අතීත යුගයක නෂ්ටාවශේෂ ලෙස දකිනු ලැබීය. මෙම පරිවර්තනය ප්‍රජනනය සහ කාන්තා ශරීරය කෙරෙහි පාලනය යළි ලබා ගැනීම සඳහා ගත් පුළුල් උත්සාහයක කොටසකි. දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම මගින්, පිරිමින් එය ස්වභාවික සහ සාමූහික කාන්තා අත්දැකීමක සිට සායනික, පිරිමි අධීක්ෂණය යටතේ සිදුවන ක්‍රියාවලියක් බවට පත් කළහ. මෙම වෙනස කාන්තාවන්ගෙන් ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායික භූමිකාවන් උදුරා ගත්තා පමණක් නොව, උපත ඇතුළු ජීවිතයේ සියලුම වැදගත් කරුණුවල සැබෑ අධිකාරිය පිරිමින් සතු බව පවසන පීතෘමූලික කථනය ද ශක්තිමත් කළේය.
අවසාන වශයෙන්, දරු ප්‍රසූතියේදී පුරුෂාධිකාරිය නැගී ඒම මගින් පිළිබිඹු වන්නේ ජීවිතයේ ස්ත්‍රී පාර්ශවීය අංගයන් යටපත් කිරීමට සහ පාලනය කිරීමට ඇති පුළුල් පීතෘමූලික පෙළඹවීමයි. වරක් පූජනීය සහ කාන්තා කේන්ද්‍රීය අත්දැකීමක් වූ දෙය වෛද්‍යකරණය සහ ආයතනගත කරන ලදී. එමගින් තහවුරු වූයේ මිනිස් ජීවිතයේ නිවැරදි භාරකරුවන් වන්නේ කාන්තාවන් නොව පිරිමින් බවයි. වින්නඹු මාතාවන් කොන් කිරීම පීතෘමූලිකත්වය විසින් ක්‍රමානුකූලව කාන්තා අධිකාරිය යටපත් කළ ආකාරය පිළිබඳ ප්‍රබල උදාහරණයකි. ශතවර්ෂ ගණනාවක කාන්තා දැනුම වෙනුවට පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත විශේෂඥ දැනුම ආදේශ කරනු ලැබුවේ, පුරුෂාත්ම හීනනයේ ගැඹුරු බලවේගයන් සහ කාන්තාවන්ගේ ස්වභාවික ජීවය ලබා දීමේ බලය කෙරෙහි ආධිපත්‍යය යළි තහවුරු කිරීමේ අවශ්‍යතාවය මගිනි.
වින්නඹු මාතාවන් මර්දනය කිරීම: සුව කරන්නියන්ගේ සිට 'මායාකාරියන්' දක්වා
දරු ප්‍රසූතිය කෙරෙහි පුරුෂාධිකාරිය වර්ධනය වීමත් සමඟ, වින්නඹු මාතාවන් ක්‍රමානුකූලව සහ හිතාමතාම මර්දනය කිරීම ආරම්භ විය. මෙයින් පිළිබිඹු වූයේ කාන්තාවන් සතු දැනුම පිළිබඳ පැවති බිය සහ ප්‍රජනන ක්‍රියාවලීන් පාලනය කිරීමට තිබූ ආශාවයි. මධ්‍යතන යුගයේදී, විශේෂයෙන්ම යුරෝපයේ, වරක් සුව කරන්නියන් ලෙසත් ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලියේ අත්‍යවශ්‍ය චරිත ලෙසත් ගෞරවයට පාත්‍ර වූ වින්නඹු මාතාවන්, සැකයට හා පීඩාවට ලක්වන ඉලක්ක බවට පත් විය. මෙම කාල වකවානුව තුළ 'මායාකර්ම' (Witchcraft) පිළිබඳ චෝදනා එල්ල කිරීම ඉහළ ගිය අතර, ශාකසාර වෛද්‍ය විද්‍යාව, දරු ප්‍රසූතිය සහ සුව කිරීමේ ක්‍රම පිළිබඳ දැනුම තිබූ කාන්තාවන්ට එරෙහිව නිතරම මෙම චෝදනා එල්ල විය. ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් සහ දරු ප්‍රසූතියේදී තමන් සතු ප්‍රධාන භූමිකාව නිසා වින්නඹු මාතාවන් වඩ වඩාත් කොන් කිරීමට හා අපහාසයට ලක් කිරීමට පීතෘමූලික බලවේග කටයුතු කළේ, ඔවුන්ගේ බලපෑම යටපත් කර ඒ වෙනුවට පුරුෂාධිපත්‍ය සහිත වෛද්‍ය දැනුම ආදේශ කිරීමටය.
මධ්‍යතන යුගයේදී කාන්තාවන්ගේ දැනුමට එරෙහිව සිදු වූ මෙම පීඩාකාරී ක්‍රියාවන් සඳහා කරුණු කිහිපයක් බලපෑවේය. ස්ත්‍රී සුව කිරීමේ ක්‍රම, විශේෂයෙන්ම දරු ප්‍රසූතිය සහ සාරවත් බව සම්බන්ධ ක්‍රමවේදයන් මායාකර්ම සමඟ සම්බන්ධ කර දැක්වීමට ක්‍රිස්තියානි පල්ලිය (Christian Church) විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. ස්වභාවික ප්‍රතිකර්ම සහ ප්‍රසව ශිල්පීය ක්‍රමවල භාරකරුවන් ලෙස දීර්ඝ කාලයක් කටයුතු කළ කාන්තාවන්, පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත ආයතනවල වර්ධනය වන අධිකාරියට තර්ජනයක් ලෙස දකිනු ලැබීය. උපතේ පූජනීය ක්‍රියාවලිය මෙහෙයවූ වින්නඹු මාතාවන් සැක කටයුතු පුද්ගලයන් ලෙස හංවඩු ගැසුණු අතර, ඔවුන් බොහෝ විට යක්ෂයා සමඟ සම්බන්ධතා පවත්වන්නන් ලෙස චෝදනාවට ලක් විය. මෙම චෝදනා කාන්තාවන්ගේ දැනුම මර්දනය කිරීමේ මාධ්‍යයක් පමණක් නොව, කාන්තාවන්ගේ ස්වාධීනත්වය සහ බලය පිළිබඳව, විශේෂයෙන්ම ජීවිතය හා මරණය පිළිබඳ ක්ෂේත්‍රය තුළ පිරිමින් තුළ පැවති ගැඹුරු පීතෘමූලික බිය (patriarchal fears) පිළිබිඹු කරන්නක් ද විය.
මෙම කාලය තුළ සම්ප්‍රදායික වින්නඹු සේවය සහ නැගී එන පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය අතර වෙනස ඉතා පැහැදිලි විය. ශතවර්ෂ ගණනාවක සාමූහික දැනුම සහ ආධ්‍යාත්මික අවබෝධය මත පදනම්ව කටයුතු කළ වින්නඹු මාතාවන් පසෙකට තල්ලු කරමින්, පිරිමින් වෛද්‍ය විද්‍යාව ආයතනගත කිරීමට පටන් ගත්හ. කාන්තාවන් බැහැර කරනු ලැබූ විශ්වවිද්‍යාලවල නැගී ඒම නිසා, පිරිමි වෛද්‍යවරුන්ට දරු ප්‍රසූතිය පිළිබඳ නව විශේෂඥයන් ලෙස විධිමත් පිළිගැනීමක් සහ තත්ත්වයක් ලබා ගැනීමට හැකි විය. ප්‍රත්‍යක්ෂ දැනුම (empirical knowledge) අවධාරණය කළ විද්‍යාත්මක විප්ලවය, වින්නඹු මාතාවන් ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායික භූමිකාවන්ගෙන් තවදුරටත් ඉවතට තල්ලු කළේය. වින්නඹු මාතාවන් දිගටම ස්වභාවික ප්‍රතිකර්ම සහ දරු ප්‍රසූතිය පිළිබඳ පරිපූර්ණ අවබෝධයක් භාවිත කළද, පිරිමි වෛද්‍යවරුන් එම ක්‍රමවේදයන් මිථ්‍යා විශ්වාස සහ පසුගාමී දේවල් ලෙස හුවා දැක්වූහ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස වින්නඹු මාතාවන් පුහුණුවක් නොලද සහ අනතුරුදායක පිරිසක් ලෙසත්, ඔවුන්ගේ නැගී එන විද්‍යාත්මක දැනුමෙන් සන්නද්ධ පිරිමි වෛද්‍යවරුන් දරු ප්‍රසූතියේ නියම භාරකරුවන් ලෙසත් පෙනී සිටින කථනයක් (narrative) නිර්මාණය විය.
වෛද්‍ය වෘත්තියේ බලය සහ කීර්තිය වර්ධනය වීමත් සමඟ, වින්නඹු මාතාවන් මර්දනය කර පිරිමි වෛද්‍යවරුන්ට වාසි සැලසීම සඳහා සමාජීය සහ නීතිමය සාධක යොදා ගන්නා ලදී. වින්නඹු වෘත්තිය සීමා කරන සහ දරු ප්‍රසූතිය වඩ වඩාත් වෛද්‍ය වෘත්තිකයන්ගේ පාලනයට යටත් කරන නීති පනවන ලදී. ඇතැම් අවස්ථාවලදී වින්නඹු මාතාවන්ට පිරිමි බලධාරීන් වෙත වාර්තා කිරීමට නියම වූ අතර, එමගින් ඔවුන්ගේ ස්වාධීනත්වය සීමා වී ප්‍රසව ක්‍රියාවලියේදී ඔවුන්ට තිබූ භූමිකාව අවම විය. බලපත්‍ර ලබා ගැනීමේ අවශ්‍යතා සහ වෛද්‍ය අධීක්ෂණය වැනි නීතිමය යාන්ත්‍රණයන් මගින් වින්නඹු මාතාවන් ප්‍රධාන ධාරාවේ වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයෙන් ඉවතට තල්ලු කිරීම තවදුරටත් සහතික විය. මෙම රෙගුලාසි බොහෝ විට මහජන සෞඛ්‍යය සහ ආරක්ෂාව යන වචනවලින් ආවරණය කර තිබුණද, ඇත්ත වශයෙන්ම ඒවායින් පිළිබිඹු වූයේ දරු ප්‍රසූතියේදී ස්ත්‍රී අධිකාරිය යටපත් කර ප්‍රජනක සෞඛ්‍යයේ ප්‍රධාන චරිත ලෙස පිරිමි වෛද්‍යවරුන් ඔසවා තැබීමට ගත් පුළුල් උත්සාහයයි.
පසුකාලීන මධ්‍යතන යුගයේ සහ මුල් නූතන යුගයේ සිදු වූ 'මායාකාරියන් දඩයම් කිරීම' (witch hunts), දරු ප්‍රසූතියේ කේන්ද්‍රීය භූමිකාවලින් වින්නඹු මාතාවන් ඉවත් කිරීම සඳහා ප්‍රබල මෙවලමක් ලෙස භාවිත විය. බොහෝ වින්නඹු මාතාවන්ට මායාකර්ම චෝදනා එල්ල වූ අතර ඔවුන් පීඩාවට, වධහිංසාවට සහ මරණ දණ්ඩනයට ලක් විය. මෙම මායාකාරියන් දඩයම හුදෙක් මිථ්‍යා විශ්වාසයක් පමණක් නොව; එය කාන්තා දැනුම සහ ස්වාධීනත්වය මර්දනය කිරීම සඳහා වූ හිතාමතා සැලසුම් කළ උපක්‍රමයකි. වින්නඹු මාතාවන් මායාකාරියන් ලෙස හැඳින්වීමෙන්, පීතෘමූලික බලවේග දරු ප්‍රසූතිය පිළිබඳ ශතවර්ෂ ගණනාවක ස්ත්‍රී විශේෂඥ දැනුම සාර්ථකව මකා දැමූ අතර, ඒ වෙනුවට කාන්තා ශරීරය කෙරෙහි පිරිමි පාලනය තහවුරු කරන වෛද්‍ය ක්‍රමවේද ආදේශ කරන ලදී.
සුව කරන්නියගේ සිට 'මායාකාරිය' දක්වා වූ මෙම පරිවර්තනය, සමාජය තුළ කාන්තාවන්ගේ බලපෑම අඩු කිරීමට පීතෘමූලික පද්ධතියට තිබූ අවශ්‍යතාව පිළිබඳ කදිම නිදසුනකි. වින්නඹු මාතාවන් මර්දනය කිරීම හුදෙක් දරු ප්‍රසූතිය පාලනය කිරීම පමණක් නොව, සුව කරන්නියන්, නායිකාවන් සහ ආධ්‍යාත්මික චරිත ලෙස කාන්තාවන්ට සමාජය තුළ තිබූ පුළුල් භූමිකාවන් සීමා කිරීම ද ඉලක්ක කළේය. වින්නඹු මාතාවන්ගේ විශ්වාසනීයත්වය නැති කර ඔවුන් අනතුරුදායක හෝ නපුරු පිරිසක් ලෙස හුවා දැක්වීමෙන්, ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පිරිමි පාලනයට නතු කිරීම සාධාරණීකරණය කිරීමට පීතෘමූලික පද්ධතීන්ට හැකි විය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පිරිමි උත්තරීතර භාවය තහවුරු වූ අතර, පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත ආයතන මත කාන්තාවන්ගේ යැපීම තවදුරටත් ගැඹුරු විය.
අවසාන වශයෙන්, වින්නඹු මාතාවන් මායාකාරියන් ලෙස පීඩාවට පත් කිරීම සහ ඔවුන්ගේ දැනුම මර්දනය කිරීම යනු දරු ප්‍රසූතිය සහ වෛද්‍ය විද්‍යාව තුළ පැවති ස්ත්‍රී අධිකාරිය බිඳ දැමීම සඳහා සිදු කළ ගණන් බලා කරන ලද උත්සාහයකි. පීතෘමූලික බලවේග ශක්තිමත් වීමත් සමඟ, වරක් ගෞරවයට හා භක්තියට පාත්‍ර වූ වින්නඹු මාතාවන් කොන් කරනු ලැබූ අතර නින්දාවට ලක් විය. පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත වෛද්‍ය විද්‍යාවේ නැගී ඒම හුදෙක් විද්‍යාත්මක ප්‍රගතිය පිළිබඳ කථාවක් පමණක් නොව, එය සමාජ පාලනය පිළිබඳ කථාවක් ද වේ; එහිදී පිරිමින් තමන්ගේ සම්ප්‍රදායික භූමිකාවන්ගෙන් කාන්තාවන් පලවා හැර, දරු ප්‍රසූතියේ පූජනීය හා ජීවය ලබා දෙන ක්ෂේත්‍රයේ අධිකාරිය යළි අත්පත් කර ගැනීමට උත්සාහ කළහ.
පුරුෂ ප්‍රසව හා නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ නැගී ඒම: දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම
දරු ප්‍රසූතිය කෙරෙහි පීතෘමූලික පාලනය වර්ධනය වීමත් සමඟ, විධිමත් වෛද්‍ය විශේෂඥතාවක් ලෙස නාරිවේදය (Gynecology) ඉස්මතු වීම, ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පුරුෂ ආධිපත්‍යයට නතු වීමේ තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කළේය. 18 වන සියවසේ සිට නූතන වෛද්‍ය විද්‍යාවේ දියුණුව, ශල්‍යකර්ම ශිල්පීය ක්‍රමවල වර්ධනය සහ රෝහල් ස්ථාපිත කිරීම සමඟ එක්ව නාරිවේදය නම් පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත නව ක්ෂේත්‍රයකට උපත ලබා දුන්නේය. සම්ප්‍රදායිකව, කාන්තාවන් වින්නඹු සේවය හරහා පරම්පරාගත දැනුම භාවිත කරමින් දරු ප්‍රසූතිය පාලනය කළහ. කෙසේ වෙතත්, පිරිමි වෛද්‍යවරුන් දරු ප්‍රසූතිය වඩ වඩාත් ආයතනගත කිරීමට උත්සාහ කළ අතර, ඔවුන් මෙම ක්‍රියාවලිය විශේෂඥ මැදිහත්වීමක් අවශ්‍ය වෛද්‍යමය තත්ත්වයක් ලෙස හුවා දක්වමින්, වින්නඹු මාතාවන් තවදුරටත් පසෙකට තල්ලු කරමින් මෙම ක්ෂේත්‍රයේ පුරුෂ ආධිපත්‍යය තහවුරු කළහ.
නාරිවේද ක්ෂේත්‍රය බිහි වූයේ වෛද්‍ය වෘත්තීයකරණය තුළින් කාන්තාවන් බැහැර කරන ලද සමයක බැවින්, වරක් කාන්තා වෘත්තිකයන් විසින් පාලනය කරන ලද අවකාශයන් පිරිමි වෛද්‍යවරුන් විසින් අත්පත් කර ගන්නා ලදී. වේගවත් විද්‍යාත්මක හා තාක්‍ෂණික දියුණුවක් ඇති වූ කාල පරිච්ඡේදයක් තුළ මෙම ක්ෂේත්‍රය පරිණාමය විය. බලහත්කාරක (Forceps) භාවිතයේ සිට නිර්වින්දනය දක්වා, දරු ප්‍රසූතිය ස්වභාවික, සාමූහික අත්දැකීමක සිට සායනික සහ ඇතැම් විට ආක්‍රමණශීලී වෛද්‍යමය ක්‍රියා පටිපාටියක් දක්වා පරිවර්තනය විය. වෛද්‍යවරුන් දරු ප්‍රසූතිය භාර ගැනීමට පටන් ගැනීමත් සමඟ, වරක් ස්ත්‍රී වින්නඹු මාතාවන්ගේ පූජනීය බල ප්‍රදේශය වූ ක්ෂේත්‍රය රෝහල් ප්‍රසූති, වෛද්‍ය මැදිහත්වීම් සහ පිරිමි අධීක්ෂණය මගින් නිර්වචනය විය. වරක් ආධ්‍යාත්මික හා වෛද්‍ය විශේෂඥයන් ලෙස දරු ප්‍රසූතිය මෙහෙයවූ කාන්තාවන්, දැන් පිරිමි වෛද්‍යවරුන්ගේ විශේෂඥතාවයට යටත් වූ රෝගීන් බවට පත් විය.
මෙම වෙනසට බලපෑ ප්‍රධාන හේතුවක් වූයේ දරු ප්‍රසූතිය ආයතනගත කිරීමයි. මීට පෙර කාන්තාවන් අතර බෙදාගත් සමීප, නිවස කේන්ද්‍ර කරගත් අත්දැකීමක් වූ දේ වඩ වඩාත් වෛද්‍යකරණය වී රෝහල් බිත්ති තුළට කොටු විය. 19 වන සහ 20 වන සියවසේ මුල් භාගය වන විට, බොහෝ බටහිර සමාජවල රෝහල් ප්‍රසූතිය සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් වූ අතර පුරුෂ නාරිවේද විශේෂඥයාගේ භූමිකාව ස්ථාවර විය. දරු ප්‍රසූතිය තවදුරටත් ස්වභාවික ක්‍රියාවලියක් ලෙස නොව, පුහුණු පිරිමි වෛද්‍යවරුන්ගේ අධීක්ෂණය අවශ්‍ය වන භයානක වෛද්‍ය සිදුවීමක් ලෙස දකින ලදී. දරු ප්‍රසූතිය සහ ගර්භණීභාවය පිළිබඳ විශේෂඥතාවක් දැක්වූ නාරිවේදයේ අනු-ක්ෂේත්‍රයක් වූ ප්‍රසව විද්‍යාවේ (Obstetrics) දියුණුව මගින් මෙම පරිවර්තනය තහවුරු විය. ප්‍රජනක සෞඛ්‍යයේ ආන්තිකයේ සිටි පිරිමි නාරිවේද විශේෂඥයන් දැන් ගර්භණීභාවය කළමනාකරණය කිරීමේ සහ දරු ප්‍රසූතියේ කේන්ද්‍රීය ස්ථානයට පැමිණියහ.
රෝහල් ප්‍රසූති සහ ප්‍රසව මැදිහත්වීම් (සීසර් සැත්කම්, බලහත්කාරක භාවිතය සහ නිර්වින්දනය ඇතුළුව) සම්ප්‍රදායික වින්නඹු සේවයට වඩා ආරක්ෂිත සහ විශ්වාසදායක ලෙස සලකනු ලැබීම නිසා, මෙම ආයතනික වෙනස වින්නඹු මාතාවන් තවදුරටත් කොන් කිරීමට හේතු විය. කාන්තාවන් බැහැර කළ සහ ප්‍රසව විද්‍යාව පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස විධිමත් කළ වෛද්‍ය විද්‍යාල මගින් මෙම මතය ශක්තිමත් කරන ලදී. කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, වින්නඹු මාතාවන් විද්‍යාත්මක නොවන හෝ පුහුණුවක් නොලද පිරිසක් ලෙස නිරූපණය වූ අතර, ඔවුන්ගේ පරිපූර්ණ, කාන්තා කේන්ද්‍රීය ප්‍රවේශය වෛද්‍ය ආයතන විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබීය.
පුරුෂ නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ මෙම නැගී ඒමේ හදවතෙහි ඇත්තේ පුරුෂාත්ම හීනනය නම් මනෝවිද්‍යාත්මක හා සමාජීය බලවේගයයි. දරු ප්‍රසූතියේ ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලියෙන් පිරිමින් ඓතිහාසිකව බැහැර කරනු ලැබීම ඔවුන් තුළ අසම්පූර්ණකම සහ අනාරක්ෂිත බව පිළිබඳ හැඟීම් ඇති කළේය. පිරිමින්ට දරු ප්‍රසූතිය සිදු කිරීමට හෝ ලොවට ජීවය ගෙන ඒමේ උත්කෘෂ්ට නිර්මාණාත්මක ක්‍රියාවට සහභාගී වීමට නොහැකි වීම යන මෙම ජීව විද්‍යාත්මක පරතරය පුරුෂ මනස තුළ ගැඹුරු සලකුණක් තැබීය. මෙම හීනනය පියවා ගැනීම සඳහා, පිරිමින් දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීමටත්, ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පිළිබඳ අවසාන අධිකාරිය ලෙස තමන්ව පත් කර ගැනීමටත් උත්සාහ කළහ. එසේ කිරීමෙන්, සම්ප්‍රදායිකව කාන්තාවන් ආධිපත්‍යය දැරූ ක්ෂේත්‍රයක තම උත්තරීතර භාවය තහවුරු කිරීමට ඔවුන්ට හැකි විය.
දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම මගින් තමන්ගේ හීනභාවය දිගු කලක් තිස්සේ අවධාරණය කළ ක්‍රියාවලියක් කෙරෙහි පාලනය යළි ලබා ගැනීමට පිරිමින්ට ඉඩ ලැබුණි. උපත පිරිමි මැදිහත්වීමක් අවශ්‍ය වෛද්‍යමය තත්ත්වයක් බවට පරිවර්තනය කිරීමෙන්, පිරිමින්ට තම විශේෂඥතාව තහවුරු කිරීමටත්, අත්දැකීමේ ඇති ස්ත්‍රී හා සාමූහික අංගයන් මකා දැමීමටත් හැකි විය. මෙම වෙනස හුදෙක් වෛද්‍ය ප්‍රතිඵල වැඩිදියුණු කිරීම පිළිබඳව පමණක් නොව, එය පුරුෂ ආධිපත්‍යය ශක්තිමත් කරන අයුරින් බල ගතිකත්වයන් නැවත අර්ථ දැක්වීම පිළිබඳව ද විය. උපත පාලනය කිරීමට පිරිමින්ට ඇති ආශාව තුළින් පිළිබිඹු වන්නේ කාන්තාවන්ගේ ජීවය ලබා දීමේ හැකියාවන් හමුවේ ඔවුන් ඓතිහාසිකව අත්විඳි බල රහිත බව පිළිබඳ හැඟීම ජය ගැනීමට ඇති ගැඹුරු අවශ්‍යතාවයයි.
එසේ නම්, පුරුෂ නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ නැගී ඒම පුරුෂාත්ම හීනනය පිළිබඳ පීතෘමූලික නොසන්සුන්තාවයේ සෘජු ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දැකිය හැකිය. දරු ප්‍රසූතිය භාර ගැනීමෙන්, පිරිමින් ස්ත්‍රී පුරුෂ ලිංගිකත්වය අතර පවතින ජීව විද්‍යාත්මක හා මනෝවිද්‍යාත්මක පරතරය මකා දැමීමට උත්සාහ කළහ. නාරිවේදය, වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රයක් ලෙස පිරිමින්ට ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලියට ඇතුළු වීමටත්, දිගු කලක් තමන්ට ළඟා විය නොහැකිව තිබූ දෙයක් කෙරෙහි ප්‍රවීණත්වය හිමිකර ගැනීමටත් මගක් ලබා දුන්නේය. මෙම වෙනස කාන්තා ශරීර සහ ප්‍රජනන හැකියාවන් නියාමනය කිරීමට පීතෘමූලිකත්වයට ඇති පුළුල් උනන්දුව ද පිළිබිඹු කරයි. දරු ප්‍රසූතිය පිරිමි පාලනය යටතට පත් කිරීමෙන්, කාන්තා ශරීරය ඔවුන් සතු දෙයක් නොව පිරිමි විශේෂඥතාවයේ සහ අධිකාරියේ බල ප්‍රදේශයක් යන අදහස සමාජය තුළ තහවුරු විය.
අවසාන වශයෙන්, පුරුෂ නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ නැගී ඒම සහ දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම මගින් වෛද්‍ය විද්‍යාවේ සහ ලිංගික සබඳතාවල ගැඹුරු පරිවර්තනයක් නියෝජනය කරයි. වරක් පූජනීය වූ, කාන්තා ආධිපත්‍යය පැවති ක්‍රියාවලියක් පිරිමි වෛද්‍යවරුන් විසින් ඔවුන්ගේ පාලනය යටතේ පවතින වෛද්‍යමය ක්‍රියා පටිපාටියක් බවට පත් කරන ලදී. මෙම සංක්‍රාන්තිය මෙහෙයවනු ලැබුවේ පුරුෂාත්ම හීනනය වැනි ගැඹුරු බලවේගයන් විසිනි; එනම් පිරිමින් තමන් ඓතිහාසිකව බැහැර කරනු ලැබූ ක්ෂේත්‍රයක අධිකාරිය යළි ලබා ගැනීමට උත්සාහ කිරීමයි. දරු ප්‍රසූතිය පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත විශේෂඥ ක්ෂේත්‍රයක් බවට පත් කිරීමෙන්, පීතෘමූලික සමාජය පිරිමි උත්තරීතර භාවය යළි තහවුරු කළ අතර ජීවිතයේ මූලිකම අංගයන් පාලනය කළ යුත්තේ කාන්තාවන් නොව පිරිමින් බව පවසන මතය ශක්තිමත් කළේය.
කාන්තා ශරීර පාලනය කිරීම සහ පුරුෂාත්ම හීනනය
පුරුෂ නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ නැගී ඒම සහ දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම මගින් සිදු වූයේ ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය වෘත්තීයකරණය කිරීම පමණක් නොවේ; එමගින් කාන්තා ශරීරය සහ ප්‍රජනක ස්වාධීනත්වය කෙරෙහි පීතෘමූලික පාලනය තහවුරු කරන වෛද්‍ය අධිකාරියක් ස්ථාපිත කරන ලදී. ඓතිහාසිකව කාන්තාවන් විසින් පාලනය කරන ලද ක්ෂේත්‍රයකට පා තැබූ පිරිමි වෛද්‍යවරුන්, කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය කෙරෙහි තම බලය පැතිරවීමට තම නව වෛද්‍ය විශේෂඥතාව භාවිත කළ අතර, එය වඩාත් පුළුල් පීතෘමූලික ව්‍යුහයන් සඳහා ශක්තියක් විය. මෙම වෙනස වෛද්‍ය භාවිතයේ පරිවර්තනයක් සනිටුහන් කළා පමණක් නොව, කාන්තා ශරීරය යනු පිරිමින් විසින් නියාමනය කළ යුතු සහ පාලනය කළ යුතු දෙයක් ලෙස සලකන සමාජ සම්මතයන් ද තහවුරු කළේය.
ඓතිහාසිකව, පිරිමි නාරිවේද විශේෂඥයන් කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පිළිබඳ අවසාන තීරකයන් ලෙස පෙනී සිටිමින්, කාන්තාවන්ගේ හඬ සහ තේරීම් පසෙකට තල්ලු කරමින් පීතෘමූලික පාලනය ශක්තිමත් කළහ. මෙම ක්ෂේත්‍රය තුළ පිරිමින් අධිකාරිය ලබා ගැනීමත් සමඟ, තමන්ගේම ගැබ් ගැනීම් සහ දරු ප්‍රසූතිය පිළිබඳ තීරණ ගැනීමේ ක්‍රියාවලීන්ගෙන් කාන්තාවන් ක්‍රමයෙන් ඉවත් කරන ලදී. මෙම වෙනස මගින් කාන්තා ලිංගිකත්වය, සාරවත් බව සහ ශරීරය කෙරෙහි බලය පැතිරවීමට පීතෘමූලිකත්වය තුළ පවතින පුළුල් ප්‍රවණතාව පිළිබිඹු විය. ස්ත්‍රී ශරීරයේ ක්‍රියාවලීන් පිළිබඳ කිසිදු සෘජු අත්දැකීමක් නොමැති වුවද, කාන්තා සෞඛ්‍යය කළමනාකරණය කිරීමට පිරිමින් වඩාත් සුදුසුය යන මතය මෙලෙස තහවුරු විය.
දරු ප්‍රසූතිය වඩ වඩාත් වෛද්‍යකරණය වීමත් සමඟ තමන්ගේ ශරීරය කෙරෙහි කාන්තාවන්ට තිබූ ස්වාධීනත්වය හීන විය. වින්නඹු මාතාවන් වරක් ගැබ් ගැනීම් සහ උපතේ ස්වභාවික රිද්මයට ගරු කළ තැන, පිරිමි නායකත්වය සහිත වෛද්‍ය භාවිතයන් වඩාත් ආක්‍රමණශීලී ලෙස මැදිහත් වීමට පටන් ගත්තේය. රෝහල් ප්‍රසූතිය සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් වූ අතර, ඒ සමඟම බලහත්කාරක (forceps) භාවිතය, එපිසියොටොමි (episiotomies) සහ අවසානයේ සීසර් සැත්කම් වැනි ක්‍රියා පටිපාටීන් ද පැමිණියේය. මෙම මැදිහත්වීම් බොහෝ විට වෛද්‍යමය වශයෙන් අවශ්‍ය වුවද, ඒවා සම්ප්‍රදායික වින්නඹු සේවයට වඩා උසස් ලෙස හුවා දක්වන ලද අතර, බොහෝ අවස්ථාවලදී පවතින විකල්ප පිළිබඳව කාන්තාවන්ගෙන් විමසීමක් පවා සිදු නොවීය. මේ අනුව, පිරිමි නායකත්වය සහිත ප්‍රසව සත්කාරය වෙත මාරු වීම කාන්තාවන්ගේ සෞඛ්‍ය තීරණ කෙරෙහි ඔවුන්ට තිබූ පාලනය සීමා කළ අතර, වරක් තමන්ගේ ස්වාධීනත්වය සහ සහජ බුද්ධිය මත පදනම් වූ ක්‍රියාවලියක නිෂ්ක්‍රීය සහභාගිවන්නන් බවට ඔවුන්ව පත් කළේය.
එපමණක් නොව, ස්ත්‍රී ස්වාධීනත්වය මෙලෙස මර්දනය කිරීම දරු ප්‍රසූතියේ භෞතික ක්‍රියාවට පමණක් සීමා නොවීය. පුරුෂ අධිකාරිය උපත් පාලනයේ සිට ගබ්සාව දක්වා වූ සමස්ත ප්‍රජනක අයිතිවාසිකම් ක්ෂේත්‍රය දක්වා ව්‍යාප්ත විය. පිරිමි නාරිවේද විශේෂඥයන්, කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පාලනය කිරීම හරහා, කාන්තාවන් දරුවන් ලැබිය යුත්තේ කවදාද සහ කෙසේද යන්න පිළිබඳ සමාජ සම්මතයන් බලාත්මක කිරීමේ ප්‍රධාන භූමිකාවක් ඉටු කළහ. පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත වෛද්‍ය ක්ෂේත්‍රය බොහෝ විට කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක තේරීම් මත සීමාකාරී දෘෂ්ටිකෝණයන් පැටවූ අතර, කාන්තාවන්ගේ පෞද්ගලික නියෝජනය (agency) නොසලකා හරිමින් "වෛද්‍යමය වශයෙන් සුදුසු" කුමක්ද යන්න තීරණය කරන ද්වාර පාලකයන් (gatekeepers) ලෙස වෛද්‍යවරුන් පෙනී සිටියහ. මේ අයුරින්, වෛද්‍ය විශේෂඥතාවයෙන් වසන් කරන ලද පුරුෂාත්ම හීනනය, කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක නිදහස තවදුරටත් නියාමනය කිරීම සඳහා පදනම දැමීය.
මෙම ඓතිහාසික වෙනසෙහි අඛණ්ඩ බලපෑම් අදටත් කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක ස්වාධීනත්වයට බලපායි. කාන්තාවන්ට තම සෞඛ්‍යය පිළිබඳ තොරතුරු සහ තේරීම් සඳහා වැඩි ප්‍රවේශයක් ලැබී තිබුණද, පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත නාරිවේදයේ උරුමය තවමත් ප්‍රජනක සත්කාරයේ ඇතැම් අංශවල පවතී. නිදසුනක් ලෙස, එපිඩියුරල් (epidurals) සහ කලින් සැලසුම් කළ සීසර් සැත්කම් වැනි දරු ප්‍රසූතියේදී සිදු කරන වෛද්‍ය මැදිහත්වීම් සාමාන්‍යකරණය වීම බොහෝ විට සිදු වන්නේ වඩාත් පරිපූර්ණ, කාන්තා කේන්ද්‍රීය ප්‍රවේශයන් කැප කරමිනි. බොහෝ කාන්තාවන්ට තවමත් අඩු ආක්‍රමණශීලී ක්‍රමවේදයන්ට කැමැත්තක් තිබියදී පවා, දරු ප්‍රසූතියේ වෛද්‍ය ආකෘතියට අනුගත වීමට බලපෑමක් එල්ල වේ.
තවද, ප්‍රජනක අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ සමාජ සංවාදයන් තුළින් ද මෙම උරුමය දිගටම පිළිබිඹු වේ. කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක ස්වාධීනත්වය පාලනය කිරීම තවමත් දැඩි මතභේදයට ලක්වන කරුණක් වන අතර, ගබ්සාව, උපත් පාලනය සහ මාතෘ සත්කාර පිළිබඳ ප්‍රතිපත්ති බොහෝ විට හැඩගස්වනු ලබන්නේ පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත දේශපාලන හා වෛද්‍ය ආයතන මගිනි. නූතන යුගයේ පවා, තමන්ගේම සෞඛ්‍ය සත්කාර පිළිබඳ කාන්තාවන්ගේ හඬ ඇතැම් විට ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබේ; විශේෂයෙන්ම පිරිමි වෘත්තිකයන් තවදුරටත් ආධිපත්‍යය දරන නාරිවේදය වැනි ක්ෂේත්‍රවල මෙය දක්නට ලැබේ. කාන්තාවන්ගේ ප්‍රජනක සෞඛ්‍යය පාලනය කිරීමට පිරිමින් වඩාත් සුදුසුය යන ස්ථාවර මතය, සියවස් ගණනාවකට පෙර මෙම පාලනය ආරම්භ කිරීමට හේතු වූ පුරුෂාත්ම හීනනය මගින් මෙහෙයවන ලද පීතෘමූලික මානසිකත්වයම යළි තහවුරු කරයි.
සාරාංශයක් ලෙස, පිරිමි නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ නැගී ඒම මගින් දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය වූවා පමණක් නොව, පුරුෂාත්ම හීනනය තුළ මුල් බැසගත් කාන්තා ශරීරය කෙරෙහි වූ පීතෘමූලික පාලනයක උරුමයක් ද තහවුරු විය. ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලියෙන් වරක් පිරිමින්ට දැනුණු බැහැර වීම, එම ක්‍රියාවලිය තමන්ගේ පාලනයට නතු කර ගැනීමෙන් පියවා ගත් අතර, ස්ත්‍රී ස්වාධීනත්වය අවම කර පුරුෂ අධිකාරියට ප්‍රමුඛත්වය ලබා දෙන ලදී. ප්‍රජනක සත්කාරයේදී ස්ත්‍රී ස්වාධීනත්වය මර්දනය කිරීම හුදෙක් වෛද්‍ය විද්‍යාවේ දියුණුවේ ප්‍රතිඵලයක් නොව, පිරිමින් ඓතිහාසිකව බැහැර කරනු ලැබූ ජීවිතයේ වැදගත් අංගයක් කෙරෙහි බලය අත්පත් කර ගැනීමට ගත් හිතාමතා කළ උත්සාහයකි. මෙම උරුමය නූතන සෞඛ්‍ය සත්කාර පද්ධතිය තුළ අදටත් දෝංකාර දෙමින්, ලිංගික ගතිකත්වයන් සහ වෛද්‍ය අධිකාරිය අතර පවතින ගැඹුරු සබඳතාව අපට මතක් කර දෙයි.
වින්නඹු මාතාවන්ගේ සිට පිරිමි නාරිවේද විශේෂඥයන් දක්වා වූ සංක්‍රාන්තිය හුදෙක් වෛද්‍ය භාවිතයේ ස්වභාවික පරිණාමයක් නොව, එය පුරුෂාත්ම හීනනය පිළිබිඹු කරන්නකි—එනම් දරු ප්‍රසූතියේ ජීවය ලබා දීමේ ක්‍රියාවලීන්ගෙන් පිරිමින් බැහැර කරනු ලැබීමෙන් හටගත් මනෝවිද්‍යාත්මක හා සමාජීය සංසිද්ධියකි. ඉතිහාසය පුරා, ප්‍රජනක සත්කාරය පූජනීය, කාන්තා නායකත්වය සහිත ක්ෂේත්‍රයක සිට පිරිමි ආධිපත්‍යය සහිත වෛද්‍ය වෘත්තියක් දක්වා පරිවර්තනය විය. එය කාන්තා ශරීර පාලනය කිරීමට උත්සාහ කළ පීතෘමූලික ව්‍යුහයන් විසින් හැඩගස්වන ලදී. හීනමාන හැඟීම් ජය ගැනීමේ ආශාවෙන් පෝෂණය වූ පුරුෂ නාරිවේදයේ නැගී ඒම, ලිංගික ගතිකත්වයන් පිළිබඳ පුළුල් ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක මොහොතක් බවට පත් විය.
මෙම ඓතිහාසික වෙනස ලිංගික බල සබඳතා තේරුම් ගැනීම සඳහා ගැඹුරු බලපෑමක් ඇති කරයි. දරු ප්‍රසූතිය වෛද්‍යකරණය කිරීම සහ වින්නඹු මාතාවන් කොන් කිරීම මගින්, පිරිමින් තමන් දිගු කලක් බැහැර වී සිටි ක්ෂේත්‍රයකට ඇතුළු වූවා පමණක් නොව, කාන්තාවන්ගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම අංශයක් කෙරෙහි තම ආධිපත්‍යය ද තහවුරු කර ගත්හ. වින්නඹු සේවය මර්දනය කිරීම සහ පුරුෂ නාරිවේදයේ නැගී ඒම මගින් පීතෘමූලික ව්‍යුහයන් විසින් විද්‍යාව සහ වෛද්‍ය විද්‍යාව යොදාගෙන වරක් කාන්තාවන් විසින් පාලනය කරන ලද ක්ෂේත්‍රවල අධිකාරය පතුරවා ඇති ආකාරය මැනවින් පැහැදිලි වේ.
නූතන යුගයේදී ද, මෙම සංක්‍රාන්තියේ දෝංකාරය ප්‍රජනක සෞඛ්‍ය සත්කාර පද්ධති තුළ තවමත් දැනේ; එහිදී පිරිමි අධිකාරිය ප්‍රචලිතව පවතින අතර කාන්තාවන්ගේ ස්වාධීනත්වය නිරන්තරයෙන් අභියෝගයට ලක් වේ. වින්නඹු මාතාවන්ගේ සහ නාරිවේද විශේෂඥයන්ගේ කතාව, සියවස් ගණනක් පැරණි පුරුෂාත්ම හීනනය පිළිබඳ සංකල්ප මගින් හැඩගස්වන ලද සමාජ ව්‍යුහයන් වර්තමාන භාවිතයන් කෙරෙහි කෙතරම් ගැඹුරින් බලපාන්නේද යන්න සිහිපත් කර දෙන්නකි. මෙම ගතිකත්වයන්හි ඓතිහාසික මූලයන් හඳුනා ගැනීම, දැනට පවතින බල අසමතුලිතතාවන්ට අභියෝග කිරීමටත්, කාන්තාවන්ගේ හඬ, ශරීරය සහ තේරීම්වලට ප්‍රමුඛත්වය දෙන සෞඛ්‍ය සත්කාර පද්ධතියක් පෝෂණය කිරීමටත් අත්‍යවශ්‍ය වේ.